بهترین استعاذه گفتن بسم الّله است
« هر موقع قرآن ميخواني، از شيطان به خدا پناه ببر »
فاذا قرأت القرآن فاستعذ بالّله من الشّيطان الرّجيم. « ۹۸ سورة نحل »
موقعِ قرائتِ قرآن، گفتنِ « بسم الّله الرّحمان الرّحيم » از « اعوذ بالّله من الشّيطان الرّجيم » افضل است و كفايت از اعوذ بالّله ميكند؛ اگر چه وسطِ سورۀ توبه باشد. ولي گفتنِ اعوذ بالّله و تركِ بسم الّله موجبِ نا فرجامي است.
پناه بردن به خدا در قرآن:
در آیة ۳۳ سورة یوسف حضرت یوسف براوسلام در لب پرتگاه و در برابر طوفان هوسهای زلیخا به خدا پناه می برد و از گناه دوری می کند.
در تفسیر آیة ۷۳تا۷۵ سورة اسرا در مقابل پرتگاه وسوسه های قریش پیغمبر به خدا پناه می برد و می گوید خدایا به اندازه یک چشم بهم زدن مرا به خود وا مگذار.(مجمع البیان جلد۵ص۴۳۱)
در ایه ۲۷ سورة مؤمن حضرت موسا براوسلام از هر متکبّری که بروز حساب ایمان نیاورده به خدا پناه می برد.
در آیة ۳۶ سورة فصلّت نبیّ اکرم را فرماید هرگاه وسوسه هائی از شیطان در این مسیر متوجّه تو شد مقاومت کن و خود را به خدا بسپار و به او پناه ببر.
در آیة ۹۳تا۹۸ سورة مؤمنون به پیغمبر فرماید بگو پروردگارا اگر بخشی از عذابهائی را که به این گروه سرکش وعده می دهی بمن نشان دهی…. در عین حال خودت را به خدا بسپار و بگو خدایا از وسوسه ها و حضور زیانبار آنها به تو پناه می برم.
در آیة ۶۵ سورة مؤمن به پیامبر فرماید از شرّ افراد مغرور و خودخواه و بی منطق به خدا پناه ببر.
در سوره های معوّذتین نیز- چون در هر لحظه امکان انحراف برای انسان وجود دارد خدا به نَبیِّ اکرم دستور می دهد از شرِّ وسواسِ خنّاس و مخلوقات و مزاحمین و هر ساحر به خدا پناه ببر.
در صفحة۲۸۹جلد۷۳ بحار روایتی نقل شده که هر روز نبیّ اکرم از شک و شرک و حمیّت و غضب و ظلم و حسد به خدا پناه می برد.
امّا اشاره به اصلِ مطلب:
۱ ـ« فاستعذ » در آیه يعني پناه ببر به خدا و نفرموده بگو و منظور از پناه بردن به خدا این نیست که انسان تنها به زبان این جمله را بگوید، بلکه باید با فکر و عقیده و عمل نیز در پناه خدا قرار گیرد و باید موانع از جانمان دور شود تا به محتوای قرآن برسد و از راه ها،برنامه ها، افکار، تبلیغات، مجالس ومحافل شیطانی دوری کند و به مسیر رحمانی برود نه اينكه تنها گفتنِ اعوذ بالّله باشد وگرنه انسانی که خود را در معرض طوفان آن وسوسه ها قرار داده تنها با خواندن اعوذ بالّله به جائی نمی رسد.
۲ ـ « فاستعذ » به معنيِ اين نيست كه وسط سوره بسم الّله نگوييد. یعنی بسم الّله را منع نکرده .
۳ ـ با توجّه به ترجمۀ آيۀ فوق استعاذه اطلاق دارد و از آن نگفتنِ بسم الّله در وسطِ سوره فهميده نميشود و معنی آیه اینست که: هر موقع خواستی قرآن بخوانی (چه ابتداء سوره چه وسط سوره) وذکر این جمله مقدمه حالتی است که در نفس و جان انسان پا بگیرد. مثل این نباشد که سگی به انسان حمله کند، مرتب بگوئیم بخانه پناه می برم، به خانه پناه می برم و همانجا ایستاده باشیم و به طرف خانه فرار نکنیم.
تا نفس مبرّا ز نواهی نشود دل آینه نور الاهی نشود
اگر جان انسان از هوا و هوس خالی نشود آنچه دلخواه خودش هست از قرآن جستجو میکند و میپذیرد اینگونه دلها بیمار است اگر دلیلی از قرآن آورده شود فوری آنرا با نظر خود پاسخ میدهد مثل تعدد زوجات،متعه، و و و
حالا این سؤالات را مطرح میکنم
آیا فقط وسط سوره باید موانع روحی را برطرف کرد؟
آیا فقط وسط سوره باید توجه به خدا داشت؟ آیا با اینکه نفرموده بگو اعوذبالّله … واجب است آنرا بگوئیم؟
آیا با گفتن اعوذ بالّله موانع درک صحیح از جانمان بیرون میرود؟ آیا اگر اعوذبالّله گفتیم به محتوای قرآن میرسیم؟ آیا با گفتن اعوذبالّله قلبمان از هوا و هوس خالی میشود؟ آیا اگر رئیس وهّابیها موقع خواندن قرآن اعوذبالّله گفت قرآن را درک میکند یا قلبش از کینه پاک و شیطان از او دور میشود؟
۴ ـ گفتنِ « بسم الّله الرّحمان الرّحيم » خودش پناه بردنِ به خداست بلكه بهترين استعاذه است.
۵ ـ تاكنون كسي يا روايتي قرائتِ بسم الّله در وسطِ سوره را منع نكرده است.
۶ ـ روايت است هر كس كاري را بدونِ بسم الّله شروع كند آن كار بريده و ناتمام است.
۷ ـ برايِ شروع هر كاري گفتن بسم الّله خوبست. چطور برايِ قرائتِ قرآن خوب نباشد.
۸ ـ مرحومِ خونساري در ضمنِ روايتي از حضرتِ مجتبا (بر او سلام) نقل فرمودند كه آنحضرت به منظوري از سورۀ توبه يك آيه شاهد ميآورند و آنرا با « بسم الّله الرّحمان الرّحيم » قرائت ميفرمايند.
۹ـ در جلدِ نوزدهمِ كتابِ « بحار الانوار» آمده است كه : چون حضرتِ كاظم (بر او سلام) در احتجاج و دليل آوردن، برايِ هارون الرّشيد وقتي ميخواستند به آيهاي از قرآن استشهاد كنند ميفرمودند: «اعوذ بالّله من الشّيطان الرّجيم، بسم الّله الرّحمان الرّحيم » سپس آيه را قرائت ميكردند.
۱۰ـ دركتابِ منتهي الآمال راجع به جود و سخاء و عفوِ حضرت سيّد الشّهداء (براوسلام) آمده كه : حضرت در مقابلِ دشنامِ عصامبن مصطلق با نظر رأفت و مهرباني فرمودند: « اعوذ بالّله من الشّيطان الرّجيم ، بسم الّله الرّحمان الرّحيم خُذِ العَفو وَأمُر بِالعُرفِ وَ اَعرِض عَنِ الجاهِلين »
۱۱ـ در کتابِ کافی (جلد۳ صفحة۳۱۳ حدیث ۳) از حضرت باقر براوسلام منقول است: «سر آغاز هر کتابی که از طرف خدا نازل گردیده است {بسم الّله الرّحمان الرّحمان الرّحیم} بوده است و هرگاه آنرا قرائت کردی، پس نگران نباش که استعاذه را انجام نداده باشی وقتی بسم الّله را قرائت نمودی تو را از تمامِ آنچِه بین زمین و آسمان است پوشش میدهد»
۱۲ـ تمامِ قاريانِ عرب نيز وسطِ سوره پس از اعوذ بالّله، « بسم الّله الرّحمان الرّحيم » ميگويند .
۱۳ـ خودتان هر دعايي را با بسم الّله شروع ميكنيد ( بلكه هر كاري را ) چطور برايِ قرائتِ قرآن از گفتنِ بسم الّله اِبا داريد؟
۱۴-حضرت رسول اکرم صل الله علیه وآله خطبه غدیر را با بسم الله و بدون اعوذ بالله قرائت فرمودند.
… فأوحی اِلَیَّ، بسم الله الرحمان الرحیم، یا اَیُّها الرَّسول بَلِّغ ما اُنزِلَ اِلَیکَ مِن رَبِّک …
والسلام
بدون دیدگاه